Bebeklerin geç konuşmalarında rol oynayan ailesel faktörlerden en sık rastlananı, titiz annelerin tutumudur. Bu anneler, sürekli olarak ev işleriyle ilgilendikleri için, bebekler ikinci planda kalmaktadır. Daha kötüsü, kendileri ev işleriyle uğraşırken, bebekleri televizyon karşısına oturtmalarıdır. Sürekli televizyonla muhatap olan çocuğun sosyal gelişimi zayıflamaktadır. Bu yüzden hem konuşmasında hem de sosyal ve duygusal gelişiminde sorunlar yaşanmaktadır. Bir başka sorun ise, ailenin çok sessiz, sakin ve kendi içine kapalı olması, sosyal çevresinin zayıf olmasıdır. Çünkü bu ailelerin çocuklarıyla etkileşimleri de aynı ölçüde zayıf olabilmektedir. Bu ise çocuğun konuşmasının gelişimini engelleyen bir durum yaratmaktadır.

Bu durumlarda annelere, ev işlerini yaparken televizyonu kapatmaları ve bebekleriyle sürekli konuşmaları önerilmektedir. Bu konuşmalar, o anda yaptıkları işlerle ilgili olabilir. Masayı siliyorum, yemek yapıyorum gibi andaki durumu anlatan konuşmalar kendi kendine yapılabilir. Bunlar başlangıçta olmasa da, zaman içinde mutlaka bebeklerin tepki vermesine neden olacaktır. Yine aynı şekilde, doğrudan bebekle ilgili işlerde, altını değiştirirken, beslerken, uyuturken sürekli bir temas içinde olunmalıdır. Bebeğin çıkardığı sesler ve mimikleri tekrar edilerek, taklit yeteneğini geliştirmesine katkıda bulunulabilir.